Fariet (bukino Faso) is vijf jaar en heeft als hobby's steppen en voetbal.

Op de vraag wat zijn favoriete plek is in Eindhoven antwoorden hij zonder twijfel

" de lidl en de c1000". Hij heeft het naar zijn zin in Eindhoven omdat hij zijn buren zo leuk vindt.

" Borte bra, men hjemme best"

" Ver weg is goed, maar thuis het beste"

Harald ( Noorwegen) woont al sinds 1969 in Eindhoven. Hij vind het een fijne stad omdat er veel ruimte is, om de mensen en de gezelligheid. Zijn favoriete plek is toch wel vaartbroek dichtbij

de natuur en de dommel. Zijn huis gebruikt hij vaak als repetietieruimte voor het maken van muziek. Als kind leerde hij blokfluit spelen van zijn vader, pakte later de piano op en op z'n vijfendertigste koorzang. Enkele jaren geleden begon een nieuwe passie: de accordeon. Een ervan is sinding duo wat hij samen met zijn zoon vormt. De specialiteit van het Sinding Duo zijn Noorse muzikale programma’s.

Voor meer informatie hierover kun je kijken op http://www.sindingduo.dse.nl/

Simone ( Jamaica) van 9 jaar liet me vol trots haar dansje zien. Elke week krijgt ze een uurtje
dansles van haar oudere zus in de woonkamer. Met voorzichtige bewegingen om niet haar evenwicht te verliezen beweegt ze zichtbaar genietend haar armen en benen.

Simone lijd aan Serous progressive axonal neuropathy een ziekte die het zenuwstelsel aantast. Mensen met deze aandoening hebben daarom problemen met lopen en ook het gevoel, coördinatie, kracht en reflexen worden aangestast.Het mooie aan haar is dat ze er zelf heel open over verteld. Soms zegt ze wordt ze op school ermee gepest dan doen kinderen haar na of denken dat het besmettelijk is en willen niet naast haar staan, maar zegt ze vol trots ze heeft ook een paar hartsvriendinnen die haar helpen en er voor haar zijn. Simone houd van zwemmen, dansen,fietsen en tekenen.

For me Eindhoven means university and design. They both are such a huge part of my life
and thus determine what kind of image I have of Eindhoven. I can’t wait to experience
Dutch Design Week and Glow Festival again which were both a source of inspiration for
me as a designer.



Nita ( finland)

Zondag 10 april was in Eindhoven het festival van latijnsamerikaanse gerechten. Hier ontmoete ik ook weer Milagros ( Venezuela) die ik op de internaionale vrouwendag had geportretteerd voor dit project. Ze is voorzitter van C.L.O Latijnsnamerikaans Centrum voor Orintientatie en zeer actief voor dit Centrum. Op de foto is ze bezig met het ophangen van een piñata. Een piñata is een felgekleurde figuur, meestal gemaakt van papier-mache , die traditioneel gevuld is met zoetigheden, vruchten en cadeaus. Piñatas komen van oorsprong uit mexico en worden daar gebruikt met kerst en kinderverjaardagen. De piñata wordt gevuld met snoep, confetti en eventueel kleine cadeautjes, waarna hij wordt opgehangen. De kinderen mogen er tegenaan slaan zodat er wanneer hij breekt, een stortvloed van snoepjes, confetti e.d. over de kinderen heen valt. Deze piñata had de vorm van een elf omdat het de elfde verjaardag van C.L.O was.

Toen ik in de stad op de dinsdag markt willekeurig mensen aasprak met de vraag wat hun nationaliteit was ontmoete ik de zus van Ima (peru). Ze vertelde me dat haar zus kunstenares is en het zeker leuk zou vinden om mee te doen aan het project. Bij Ima thuis was ik erg onder de indruk van al het prachtig kleurrijk werk wat overal aan de muur prijkt. Haar zoontje wil altijd mee schilderen en vind het ook al erg leuk om te doen. Zo zie je maar wat een talent we hebben in Eindhoven.

Toen Dihn Tin ( vietnam) op een houten vissers bootje op zee dobberde van twaalf meter lang samen met 150 anderen Vietnamezen wist hij dat hij een groot risico had genomen. Met zijn vrouw had hij dan ook afgesproken mocht hij het niet overleven dat ze verder moest gaan met haar leven ook al betekende dit dat ze dan met een andere man zou trouwen. Toch was de drang naar vrijheid zo groot dat hij dit moest doen. Na drie jaar in een heropvoedingskamp te hebben gezeten, waar hij zijn vrouw en kinderen nooit mocht zien en wat hij omschreef als nog slechter dan een gevangenis, werd hij daarna verbannen naar het platteland. Hij mocht nooit meer in de stad komen dit werd hem verboden en hij wist dat hij zijn grote passie het werken met elektronica niet meer zou kunnen doen. Hij mocht alleen nog op de rijstvelden werken en dit alles omdat hij ooit luitenant was geweest in het leger van Zuid Korea. Toen is het idee geboren te vluchten en alles achter te laten. Door een bood van smit-lIoyd zijn ze uiteindelijk van zee gepikt en via een omweg is Dihn in Nederland terecht gekomen.

In Eindhoven kon hij techniek studeren en na drie jaar werd hij weer herenigd met zijn vrouw en kinderen. Hij woont hier nu vanaf 1981 en vind de mensen in de wijk waar hij woont erg vriendelijk. Graag speelt hij een potje tennis of maakt muziek op zijn gitaar.

Belangrijkste is toch wel dat zijn kinderen hier een goede toekomst hebben gekregen vind hij.